We Fall
November 2025. Net terug van marathontrip naar New York. De kroon op een jaar. Ijzersterk voelde ik me en ik ervoer dat ik het wel even prima vond, het leven in m’n eentje. Ik had wat gedate en vond het vermoeiend. Al die gesprekjes op zo’n app, al dat swipen, soms meteen heel leuk, soms heel niksig. Afgezaagde vragen pareren, geghost worden waar je dat niet verwacht, rare verzoeken krijgen, soms per ongeluk een heel leuk boekwerk schrijven met iemand en hooggespannen verwachtingen hebben bij de eerste ontmoeting, maar in real life meteen voelen dat er niks gaat ontstaan. Na een paar maanden daten nam ik genoegen met lekker geflirt hier en daar, of wat kortstondige gezelligheid. Tevreden met het leven zonder partner, maar zoals dat clichématig altijd wordt gezegd ‘komt de liefde altijd tot je als je niet zoekt’. Ugh.
Teringergerlijk vind ik als mensen dat zeggen. In mijn fertiliteitstraject zeiden mensen ook dergelijke tot razernij drijvende dingen: ‘ja toen ze het hadden opgegeven was ze opeens zwanger’. ‘Oke Greet, dankjewel voor deze schuldinducerende boodschap dat ik met mijn wens eigenlijk de uitblijvende zwangerschap in de hand werk.’ Ik dwaal af, maar als mensen een heel legitieme wens hebben die maar niet vervuld wordt, of het een kind is of een leuke man of vrouw, dan is advies tot loslaten ronduit vervelend. Die staat van tevredenheid met dat wat er is, zonder streven, is er immers niet op afroep. Als je dat krampachtig imiteert en onderwijl evalueert of de prins of prinses al aan komt galopperen ben je enkel toneel aan het spelen naar jezelf.
Maar ik stond dus niet op het toneel. Ik was gewoon tevreden en blij. Lange tijd had ik geleefd met het idee dat een relatie, en een kind, het nobele streven waren. Daar ging het om in het leven en wilde ik ook. Niet eens met ongezonde focus, maar ik vond het zo vanzelfsprekend dat ik het bevreemdend vond te merken dat dit nu niet meer iets was wat ik persé najaagde. Ik was jaren lang actief bezig geweest met een gezin stichten, en dat zou inmiddels, alle pogingen ten spijt, redelijkerwijs niet meer gebeuren. Daar had ik na veel verdriet vrede mee gesloten. Ik had die lange relatie met al z’n pieken en dalen nu een keer ervaren, compleet met koophuis en de zin ‘we zitten midden in de verbouwing’. De maatschappelijke druk van dit hele plaatje was eraf en ik voelde ruimte om te denken dat ik het leven op dit moment eigenlijk best heel lekker vond zoals het nu was. Leuk om het mét een liefde te beleven, maar nu ook al leuk. Ik deed veel gezellige dingen met vrienden en hun kinderen, had meer tijd voor theater, film, ontdekken, ontmoette nieuwe mensen, voelde me lekker in mijn werk en team zitten, ervoer ruimte bij thuis komen in een huis zonder partner. Genoeg mensen en verbinding om me heen de rest van de dag.
En toen gebeurde het dus.
Helemaal met open blik de wereld inkijkend, content voelend en in een heel grappig maar ook vreemd intiem gesprek verzeild raken in eerste ontmoeting in een kroeg om de hoek van oud studentenhuis. In een ballorige bui zaten we er op een zondagavond te borrelen met een groepje, ons opmakend voor een avondje drankjes, dansen en lekkere muziek van Weval, een technoduo dat ik niet kende. Elektronische muziek was lange tijd niet echt aan mij besteed, maar de voorliefde was sinds een paar jaar in ontwikkeling. Nu had ik de hele week ‘gimme some’ in m’n oren gehad onderweg naar werk om een beetje in de stemming te komen. And they gave me some.
De man bleek meer mijn type dan ik op het eerste oog dacht. Na 5 minuten was me dat al duidelijk. Ik kan een jaar later bij de tonen van muziek van Weval nog altijd alle associaties oproepen. Duisternis, herfst, spanning, verbinding, plezier, knusheid, gezien worden.
Weval. We’ve fellt it all. Weval vertelde het al:
Gimme some/ Dopamine/ You’re mine/ Dreaming/ Someday/ (En toch ook: All alone/ Should be fine)