Prittstift
Ik deed laatst een EMDR behandeling bij een cliënt en na veel rondes met de lichtbalk was de spanning bij het nare beeld eindelijk nul.Omdat mensen soms vooral wíllen dat het nul is, of omdat ze geoefend zijn geraakt in spanning wegmaken zit er een controlevraag in het protocol: ‘weet je zeker dat er geen spanning meer is bij het plaatje?’ En, nu komt het: ‘span je in om je te laten raken’
Best een moeilijke aangelegenheid, want ten eerste: Ja dag! Doodeng! En ten tweede: hoe doe je dat, je inspannen om je te laten raken?! Ik heb het altijd een ingewikkelde vraag gevonden. Het suggereert dat je iets actiefs moet doen, maar het komt vooral neer op achterwege laten en loslaten; met alle moed en openheid die je in je hebt, de afweermechanismen in de loopgraven, de mogelijke ellendigheid op je af laten komen. Bij sommige mensen speelt bovendien de vraag of ze eigenlijk wel helemaal af willen van die spanning? Bij gecompliceerde rouw is er soms angst dat met de afwezigheid van spanning opnieuw een dierbare verloren wordt, dit keer aan de vergetelheid.
‘Span je in om je te laten raken’.
Ik dacht eraan toen ik ’s avonds op de automatische piloot voor de honderste keer keek op whatsapp. Naar een oud appgesprek van iemand die ik mis. Alsof je met vaak genoeg kijken een gewenst berichtje kunt afdwingen. Ik doe verwoedde pogingen een mooie periode achter me te laten, te accepteren dat het anders liep dan gehoopt, maar ben ik mij in deze gepreoccupeerde/ liefdesverdrietige/ gekwetste/ rouwende/ hypergefixeerde staat echt aan het inspannen me te laten raken door de leegte van afwezigheid? Met een glimp van online status was ik weer even tevreden. Een kruimel, maar de opluchting bij het zien van een teken van leven van iemand die ik nog altijd heel graag dichtbij zou hebben, voelt alsof ik weer kan ademen. Dan vervolgens een rondje op telefoon van dingen teruglezen, fotootjes kijken, liedjes luisteren, in gedachten verzonken raken, en dan start het weer opnieuw.
Op het oog doe ik toch allerlei pogingen los te komen. Geen contact, geen dates meer. Een geweldige man missen. Er soms om huilen. Het hierover hebben met vriendinnen die advies hebben of inzichten. Verteren dat er iets ontstond, met lichtheid, vlinderigheid, langzaam serieuzer en grootser, maar hiermee ook de groeiende beklemmende realisatie dat het helemaal niet mocht bestaan. In gedrag telkens afstand en afscheid op allerlei manieren. Maarja…Je kunt wel afstand bewaren door elkaar niet te zien, niet te spreken, talloze keren grenzen en regels te bedenken maar als je hoofd en hart nog de hele tijd werken om de ander dichtbij te houden…Ben je je dan aan het inspannen je te laten raken?
Zeg ik dagelijks tegen mezelf: DIT IS HET. ER IS NIKS. JE BENT NIET SAMEN. HET WAS MOOI EN GROOTS EN NOG NOOIT ZO ERVAREN. EN NU NIET MEER. HIJ HEEFT GEKOZEN. SUCK. IT. OP. VROUW.
Maak ik, naar voorbeeld uit films en series, lijstjes met al zijn stomme eigenschappen? Als een puberale tegenbeweging. Of som ik op waarom een relatie tussen ons geen goed idee was geweest? Gewoon, om me eens flink een ander perspectief in te prenten?
Zet ik mijn zinnen op nieuwe mannen door me in velerlei avonturen te storten, datingapps aan te slingeren, naar feestjes te gaan dat het een lieve lust is? Gewoon om de ene herinnering door een nieuwe te laten verdrukken?
Doe ik mijn best zo mín mogelijk aan hem te denken door alle muziek of boeken of films te weren die maar een zweem van hem oproepen?
Viermaal neen.
Iets zo licht, gelukkig en groot, dat echter enkel bestaansrecht had in het donker, voelt te wreed om los te laten. Alsof het er niet is geweest.
Poef! Opgelost, uitgewist, weggevaagd.
Ik wil alle beelden vasthouden. ‘Zolang ik lijd, is er nog een relatie tussen ons’. Dus ik ben in weerwil van eerdere ferme verstandige voornemens toch tergend traag allerlei herinneringsbeelden in een mentaal plakboek aan het plakken. Alles komt voorbij, wordt zorgvuldig geselecteerd, telkens ook nieuw materiaal door de een of andere onlogische associatie. Beetje knippen, in leuk vormpje misschien, lijm erop, gezellig versierinkje erbij tekenen of plakken, zoete tekstjes erbij. Nog slechts 27282 mentale plaatjes te gaan.
Als je me zoekt: ik ben in een sfeer van kwelling, nostalgie, weemoed en verdriet aan het cocoonen met schaar en prittstift.
Het beeld van een lege foto als slotstuk hiermee ernstig negerend.
