Ik begon dit blog vlak voor mijn 30ste. Ik was single, reed geen auto, woonde in een  krakkemikkig huis, en was tamelijk ontevreden. Om het extra lastig te maken was ik ook ontevreden over mijn ontevredenheid want ‘Hallo! Had ik niet een leuke baan, een prima huis op leuke plek in Utrecht en een berg vol leuke vrienden?!’ Waarom dacht ik recht te hebben op ontevredenheid. Ik was bij tijden erg energiek, barstte van de ideeën maar werd regelmatig ook bevangen door levensangst, met doemscenario’s die me bij mijn kladden grepen. Als ik een relatie heb en autorijd en in een leuk huis woon en een dikke vette reis heb gemaakt zal alles beter zijn.

Nu ben ik 36, met een relatie, met een erg leuke man, een fijne baan en een schitterend huis in Rotterdam. Ik heb veel reizen gemaakt en hoeken en hoogten van de wereld gezien. Ik rijd iets vaker auto maar eigenlijk telt het nog niet echt. Ook heb ik ontdekt dat ik een kattenmens ben en heb ik toevallig de leukste van de wereld gevonden.

Veel is veranderd maar wat blijkt: ik heb mezelf deze jaren gewoon meegenomen. Dus soms barst ik van de energie, pak ik projecten op, en soms ben ik verlamd van levensangst en grijpen de doemscenario’s me bij mijn lurven. Al die projecten en al die ontwikkeldrang poetst het onderliggende niet weg. Ik ben een wat bang en onzeker mens.

En zo schrijf ik dan, om iets te doen met al die gevoelens. Over banale en wezenlijke dingen, over angst, en onbenulligheid; ruzies om een mexicano, verhuizen, gelukzalige hardlooprondjes, hormonale hoogten, mijmerende melacholische poelen, pogingen tot temmen van chaotisch hoofd, rij-angst en latten die hoger zijn dan mijn 181 cm lengte.

Hier een inkijkje in mijn halve glas. Soms half leeg, soms half vol. Drink met aandacht, niet met mate.