Over mij

cropped-20150424_095630-e14331904836271.jpg

Er zijn van die dagen dat je leven voelt als een aaneenschakeling van mislukkingen. Zo’n dag had ik vandaag. Ik knoeide vlak voor vertrek naar werk bietensap op een witte trui (doei trui), een slimme collega legde me iets heel simpels uit en vroeg toen ‘kun je dat wel?’, ik was m’n OV-chipkaart vergeten en ik miste daardoor de trein (voor niks gerend) en ik had hart en literaire ziel in een lief bericht aan de boyfriend gestoken en had na 30 seconden nog niks terug. Ik zou liegen als ik zeg dat zo’n dag de uitzondering op de regel is.

Ik zou graag een makkelijk en tevreden mens zijn, met halfvol glas, roze bril, en relativering en alles. Maar nu ik 30 ben wordt het misschien tijd te accepteren dat ik vaak drink uit half lege glazen. En dat ik langer kan spenderen met het doorlopen van rampscenario’s in mijn hoofd dan dat ik fluitend over groene weides huppel met zelfgebakken muffins in een rieten mandje. Het idee te moeten autorijden (en parkeren!) bezorgt me intense paniek, ik ben bang door de mand te vallen bij Triviant als de grootste dommerik van het westelijk halfrond en regelmatig steekt de vraag de kop op: ‘wat als blijkt dat ik helemaal niks bak van mijn werk?’

Op halveglazen schrijf ik herkenbare kost voor mede-neuroten of leedvermakelijke stukken voor de makkelijk mens. Over de hel die nagels lakken heet, over craving voor mexicano’s, over hoge latten, onmindful leven, de ins en outs van kaasschaven, alles binnen één nanoseconde moeten kunnen, lieve liefdesdingen en liefdesterreur.  Hier een inkijkje in mijn halve glas. Soms half leeg, soms half vol. Leuk als je meedrinkt.

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>